Jemi një ekip i vogël që ndërton sisteme të mëdha.

Shumica e kompanive të softuerit rriten duke shtuar njerëz, sepse kështu faturohen më shumë orë. Ne zgjodhëm rrugën tjetër. Kur rindërtuam mënyrën si dorëzojmë, hapi i natyrshëm ishte të merrnim më shumë punë me të njëjtët njerëz, jo të merrnim më shumë njerëz.

Dy ose tre inxhinierë seniorë në një projekt do të thotë që secili e njeh të gjithë sistemin. Vendimet merren në një bisedë, jo në një mbledhje, askush nuk mëson me buxhetin e klientit dhe nuk ka dorëzim mes atyre që e planifikuan dhe atyre që e ndërtojnë.

Do të thotë gjithashtu që refuzojmë punë. Nëse një projekt ka vërtet nevojë për pesëmbëdhjetë njerëz, nuk është projekt për ne, dhe këtë do ta dëgjoni në telefonatën e parë, jo tre javë pasi të keni nisur një ofertë.

Në një ekip të kësaj madhësie askujt nuk i jepen tiketa. Të jepet një sistem, dhe ai është i yti: arkitektura, kodi, rishikimi dhe problemi që del në orën dy të natës. Kjo i përshtatet një lloji të caktuar inxhinieri dhe jo të gjithëve, dhe kur punësojmë nuk pretendojmë më të kundërtën.

Kjo është edhe arsyeja pse të njëjtët emra qëndrojnë në projekt nga telefonata e parë deri në lançim. Nuk ka kujt t'ia kalosh.

Biblioteka e blueprint-eve dhe workflow-t me agjentë nuk dolën nga një seancë strategjie. Dolën duke rishikuar projektet e përfunduara dhe duke u ndjerë pak në siklet nga ajo që gjetëm: e njëjta arkitekturë, e zgjidhur nga e para, herë pas here, sikur të mos e kishim parë kurrë më parë.

Ky zakon për ta vënë vazhdimisht në pikëpyetje procesin tonë është ajo që do të donim më shumë ta vinte re një klient, sepse është arsyeja pse ekzistojnë 60 ditët. Është edhe ajo që kërkojmë kur punësojmë, përpara çdo gjuhe apo framework-u të caktuar.